Futbol dünyası gözlənilməz dönüşlərlə doludur, lakin 2020-ci ilin yazında ən çox danışılan xəbərlərdən biri Mauritsio Sarri və onun uzun müddət himayədarı olan Jorginho ilə bağlıdır. “Yuventus”un baş məşqçisi təkcə peşəkar deyil, həm də insani münasibətdə olduğu “Çelsi” yarımmüdafiəçisi ilə açıq şəkildə maraqlanır. Onların əməkdaşlığının tarixi “Napoli”də başlayıb və “Stemford Bric”də davam edib. İndi Turin klubu böyük mübadilə imkanını nəzərdən keçirir: Jorginho İtaliyaya, Miralem Pyaniç isə əksinə, Turini tərk edə bilər. Bu sövdələşmə “Barselona” və PSJ-nin transfer aktivliyi fonunda müzakirə olunur ki, bu da intriqanları daha da qızışdırır. Gəlin anlayaq ki, Sarri niyə taktiki dirijorunu geri qaytarmaq üçün bu qədər israrlıdır və bunun Yuventus və Jorginyonun özünü nə ilə təhdid etdiyini anlayaq. Sarri və Jorginho: Avropa futbolunu dəyişdirən münasibətlərin hekayəsi
Onun məşhur “sarribbol”u 2010-cu illərin ortalarında “Napoli”nin vizit kartına çevrildi. Bu fəlsəfə topa nəzarət, sürətli qısa ötürmələr və yüksək pressinq üzərində qurulmuşdu. Belə bir sistemi həyata keçirmək üçün təkcə yarımmüdafiəçi deyil, həm də bütün komandanın beyni ola biləcək xüsusi oyunçu lazım idi. Bu oyunçu Jorginho idi.
İtalyan pasportu olan braziliyalı tez bir zamanda A Seriyasına yerləşdi və Sarrinin formalaşdırılmasında əsas elementə çevrildi. “Napoli”nin hücumlarının əksəriyyəti məhz onun vasitəsilə inkişaf edirdi. O, müdafiə və hücum arasında tarazlığı təmin etdi, oyunun tempini yaxşı hiss etdi və bütün komanda üçün ritmi təyin etdi. Sarri üçün Jorginho sadəcə futbolçu deyil, meydanda ideyalarının əsl dirijoru oldu.
Mauritsio Sarri 2018-ci ildə Chelsea-yə qoşulduqda, Jorginho klubun ilk və ən vacib transferi idi. Yarımmüdafiəçinin Sarrinin baş məşqçi kimi təqdim edildiyi gün londonlularla müqavilə imzaladığı bildirilir. Bu, məşqçinin öz himayədarına verdiyi əhəmiyyəti bir daha vurğulayır.
Ancaq İngiltərə Premyer Liqası tamamilə fərqli bir intensivlik səviyyəsidir. İlk aylar Jorginho üçün çətin keçdi: çoxları onu fiziki gücün olmamasına və Britaniya futbolunun üslubuna uyğunlaşmasına görə tənqid edirdi. Bununla belə, Sarri yarımmüdafiəçiyə güvənməyə davam etdi və məhz bu dəstək sayəsində Jorginho sonda mavilərin əsas oyunçusuna çevrildi.
Sarri 2019-cu ildə Yuventusa getdikdən sonra Jorginyonun Chelsea-dəki rolunun zəifləyəcəyi görünürdü. Amma Frenk Lempardın rəhbərliyi altında o, nəinki komandadakı yerini qorudu, həm də yetkinlik baxımından yaxşılaşdı. Bununla belə, indi hekayə yeni bir dönüş ala bilər: Sarri sevimli oyunçusunu yenidən meydanın mərkəzində görmək istəyir.
Transfer mübadilələri müasir futbolda, xüsusən də maliyyə məhdudiyyətləri kontekstində getdikcə populyarlaşır. Jorginho və Pyanic ilə bağlı vəziyyət klubların idman məqsədləri və iqtisadi məqsədəuyğunluq arasında balans tapmağa çalışdıqlarının bariz nümunəsidir.
Juventus üçün Jorginyonu almaq məntiqli addım kimi görünür. Mauritsio Sarri çoxdandır ki, onun taktiki tələblərinə ideal uyğun gələn oyunçu axtarır. Miralem Pyaniçin səviyyəsi yüksək olsa da, bosniyalı yarımmüdafiəçi “sarribol” sisteminə tam uyğunlaşmayıb. Pyaniç daha çox sərbəst rola, yaradıcılığa və kosmosda işləməyə meyllidir, Sarriyə isə oyunu ciddi şəkildə nizam-intizamla təşkil etməyi bacaran oyunçu lazımdır. Jorginhoda bu keyfiyyətlər var.
Chelsea, öz növbəsində, yarımmüdafiəçini yeniləməyin vaxtı olduğuna qərar verərsə, mübadilədən faydalana bilər. Lampardın rəhbərliyi altında London klubu gənc oyunçulara mərc edir – Mount, Kovacic, Gilmour. Pyaniçin gəlişi sahənin mərkəzinə təcrübə və dəyişkənlik əlavə edəcəkdi. Üstəlik, bosniyalı ingilis futbolunda həmişə dəyərləndirilən set əsərlərini ifa etməyi bacarır.
Bununla belə, razılaşmanın riskləri də var. Juventus üçün Jorginyonun transferi Sarrinin fikirlərindən hədsiz asılılıq demək ola bilər. Məşqçi uzun müddət klubda qalmasa, o zaman bir futbolçunun ətrafında qurulan struktur öz effektivliyini itirə bilər. “Çelsi” isə keçid dövrünün simvollarından birinə çevrilən və 2019-cu ildə Avropa Liqasının qalibi olmasında əsas rol oynayan oyunçunu itirmək riski ilə üzləşir.
Rəqibləri də unutmamalıyıq. Barselona Pyaniçlə maraqlandı, əvəzində Arturu təklif etdi və PSJ də onu sahənin mərkəzinin potensial gücləndiricisi kimi gördü. Beləliklə, oyunçuların imzaları uğrunda mübarizə beynəlxalq xarakter alır ki, bu da yalnız mümkün sövdələşməyə marağı artırır.
Transfer baş tutsa, Jorginyo qarşıdakı mövsümlərdə “Yuventus”un əsas oyunçularından birinə çevrilə bilər. Onun üslubu Sarrinin fəlsəfəsinə mükəmməl uyğun gəlir: topa nəzarət, ötürmələrə vurğu, meydanın mərkəzində üstünlük. İtaliyalı yarımmüdafiəçi təkcə hücumlar təşkil etməyi deyil, həm də bütün komanda üçün oyunun tempini təyin etməyi bacarır ki, bu da Çempionlar Liqasında güclü rəqiblərlə qarşılaşmalarda xüsusilə vacibdir.
Jorginho-nun özü üçün A Seriyasına qayıtmaq karyerasında irəliyə doğru bir addım ola bilər. İtaliyada o, özünü ən rahat hiss edir və Sarrinin rəhbərliyi altında özünü yeni səviyyədə açmağı bacarır. Ən güclü hücumameyilli futbolçulara – Kriştiano Ronaldo, Paulo Dybala, Qonsalo İquainlərə sahib olan Turin klubu bu xətləri birləşdirə biləcək futbolçu qəbul edəcək.
Lakin sövdələşmənin uğuru təkcə Jorginyonun özündən asılı olmayacaq. Juventus, onu Bentancur, Rabiot və Matuidi kimi yarımmüdafiəçiləri ehtiva edən mövcud struktura necə uyğunlaşdıracağını anlamalı olacaq. Heyətdə yer uğrunda rəqabət şiddətli olacaq, lakin oyunçuların inkişafına kömək edən məhz bu problemlərdir.
Daha geniş mənada, Jorginyonun hərəkəti Avropa futboluna da təsir edə bilər. Juventus uzun müddət Çempionlar Liqasını hədəfləyir və top klublara qarşı oyunları idarə edə biləcək bir yarımmüdafiəçi əldə etmək tapmacanın çatışmayan hissəsi ola bilər. Eyni zamanda, “Çelsi” öz baş məşqçisini buraxmaqla, heyətin cavanlaşma prosesini sürətləndirə və gənc ulduzlara daha çox şans verə bilərdi.
Transfer bazarını da xatırlamağa dəyər: belə sövdələşmələr presedent yaradır. Mübadilə baş verərsə, digər klublar da birbaşa mübadilə formatından fəal şəkildə istifadə edə bilər ki, bu da pandemiyadan sonrakı dövrün maliyyə şəraitində xüsusilə aktualdır.
Beləliklə, Sarri və Jorginyonun hekayəsi sadəcə bir oyunçunun bir klubdan digərinə keçməsi haqqında hekayə deyil. Bu, məşqçi ilə oyunçu arasındakı şəxsi münasibətlərin, taktiki özəlliklərin və maliyyə reallıqlarının müasir futbolda necə bir-birinə qarışdığına, intriqa yaratmasına və bütöv komandaların gələcəyini müəyyənləşdirməsinə bir nümunədir.
